Stress in Pregnancy: Possible ba talagang maging sanhi ng miscarriage or preterm labor

May OB na nag-explain sa akin dati: stress alone usually doesn’t cause miscarriage. Most early miscarriages are due to chromosomal issues na hindi talaga maiiwasan. Pero chronic, matagal na stress can affect hormones, blood pressure, at sleep—na pwedeng mag-increase ng risk for preterm labor, lalo na kung may ibang risk factors na.

Sa mga nabasa kong medical articles, malinaw daw na hindi kasalanan ng nanay ang miscarriage. Kahit sobrang bait at kalmado ng isang buntis, pwede pa ring mangyari. Kaya stress or sama ng loob is not a direct cause, but a contributing factor lang minsan, lalo na kung may hypertension, infection, or previous preterm history.

Ang stress daw kasi naglalabas ng cortisol. Kapag short-term lang, kayang i-regulate ng katawan. Pero kung laging mataas ang cortisol, pwedeng maka-apekto sa immune system at inflammation—kaya doon pumapasok yung higher risk for early delivery, hindi dahil “nasaktan si baby,” kundi dahil napagod ang katawan ni mommy.

Nabasa ko before na may difference ang biglaan na stress (iyak, galit, sama ng loob) vs chronic stress (months of anxiety, walang tulog, walang support). Yung biglaan—kahit masakit emotionally—usually hindi sapat to cause miscarriage. Mas pinapansin ng studies yung long-term, unresolved stress sa katawan.

May studies na nagsasabi na severe, prolonged stress (like abuse, extreme anxiety, no support, depression untreated) can increase risk of preterm birth. Kaya ang advice ng doctors ay manage stress, not because it’s dangerous agad, but because mom’s health = baby’s health.

Kung may pinagdadaanan ka ngayon at natatakot ka: hindi ka mahina, at hindi mo kasalanan kung may stress ka. Ang katawan ng buntis ay matatag. Kung may nararamdaman kang kakaiba—contractions, bleeding, pain—yun ang mas importanteng ipacheck, hindi ang emotions mo.

Maraming moms ang sinisisi ang sarili kapag may miscarriage—“baka kasi nagalit ako,” “baka umiyak ako masyado.” Pero medically, walang ebidensya na emotions alone cause pregnancy loss. Madalas nangyayari ito dahil sa bagay na wala talagang control ang nanay.

Kapag buntis ka at stressed, ang chine-check talaga ng OB ay: blood pressure, contractions, cervix changes. Hindi sila basta magsasabing “dahil lang sa stress.” Ibig sabihin, stress by itself rarely becomes the sole reason—lagi may medical signs na kasabay.

Ang pinaka-balanced na explanation na narinig ko: Stress does not directly cause miscarriage, pero alaga pa rin ang mental health dahil parte siya ng overall pregnancy care. Hindi para takutin ang buntis, kundi para suportahan siya—emotionally and physically.

Sabi ng isang midwife na nakausap ko: hindi porket nasaktan ka emotionally, masasaktan agad si baby. Mas resilient ang katawan ng buntis kaysa sa iniisip natin. Ang mas tinitingnan nila ay physical triggers—UTI, high BP, contractions—not emotions alone.